Pierwszy wzorzec rasy dopuszczał różne maści: czarne, białe, brązowo-białe oraz białe z żółtymi znaczeniami.
Drugi wzorzec w Anglii ograniczył dopuszczalne kolory do czysto białych, białych z biszkoptowymi znaczeniami oraz kremowych.
Trwają dyskusje o dopuszczalnych kolorach, choć białe samojedy dominują na wystawach.
Biszkoptowa sierść jest twardsza, gęstsza i bardziej wytrzymała niż śnieżnobiała.
Wystarczy wyczesać, by przez długi czas wyglądała jak "nowa", w przeciwieństwie do białej, której efekt po kąpieli utrzymuje się krótko.
Psy o biszkoptowym umaszczeniu często mają ciemniejsze oczy, czarne pazury i wyraźniejszą linię warg.
Perła hodowli Elmy Todd, znana jako "Pumpkin", o pięknym morelowym kolorze z głębszymi odcieniami w okolicy uszu.
Angielski Samoyed o oszałamiającym, głębokim morelowo-pomarańczowym ubarwieniu, wygrywała wystawy od 7 miesięcy do 11 lat.
Samoyed Helen Roberts, którego sierść zapoczątkowała eksperymenty z przędzeniem wełny samojedów 25 lat temu.
Najlepiej sprawdza się sierść dorosłego psa, szczególnie o biszkoptowym umaszczeniu. Sierść suczek przędzie się łatwiej niż psów.
Po zwinięciu i zrolowaniu, należy związać włókna w motki i umyć w gorącej wodzie, stopniowo przechodząc do płukania w chłodniejszej.
Idealna formuła to 75% wełny Angory, 25% wełny Samoyeda i trochę jedwabiu, ponieważ włókno Samoyeda nie ma łusek trzymających nitkę.
Wełna ma doskonałe właściwości termoizolacyjne - nie przepuszcza wody, zimna, słońca i nie odkształca się. Podczas II wojny światowej ratowała życie pilotom.
Bujna sierść to największy skarb rasy Samoyed. Utrzymanie jej w idealnym stanie wymaga ciężkiej pracy, ale efekt jest wart wysiłku - nic nie przebije widoku samojeda w pełnej, lśniącej szacie.